ای باد نوبهاری ای مشکبوی باد

آرم زبان به شکر و ثنای تو در دهان

و آن گه که بی ثنای تو باشد زبان من

اندر جهان چه فایده دارد مرا زبان؟

این مدح من بگیر و به آن آستان رسان

بوالفتح راوی آن که چو او نیست این مدیح

یا در سراش خواند یا نه به وقت خوان