اندر جهان چه فایده دارد مرا زبان؟

تا در دهان زبان بودم در زبان مرا

آرم زبان به شکر و ثنای تو در دهان

و آن گه که بی ثنای تو باشد زبان من

ای باد نوبهاری ای مشکبوی باد

این مدح من بگیر و به آن آستان رسان

بوالفتح راوی آن که چو او نیست این مدیح