کو بود تنم را نزار کرده

این چرخ نهال سعادتم را

بر کنده و بی بیخ و بار کرده

نی نی که مزور شدم از رنجی

زین پیش به زندان نشسته بودم

بیمار دلم را فگار کرده

از آتش دل محنت زمانه