یک دم از درد عشق ناساید

تا سحرگه ز دیده طوفانیست

در کجا می خورد مرا غم عشق

در همه خانه ام یکی تا نیست

دادم انصاف رنج کش جانیست

گفتم او را که صبر کن که به صبر

هر غمی را که هست پایانیست