خون بریزد که موی نازارد

گویی اندر کنار وصل شوم

تا شوی گر فراق بگذارد

وصل هم نازموده ای که به لطف

مردبینی که روز وصل چو شمع

در تو می خندد اشک می بارد

گیر کامروز وصل داغت کرد