گفتم از بی آبی چشم زمانه ست این مگر

گفت نقدی ده که این با خاک یکسان می رود

آنچنان بی معنیی کارم به جان آورد و رفت

این سخن در یار بی معنی نه در جان می رود

پیشت آب من کنون تیره به دستان می رود

دل کدامی سگ بود جایی که صد جان عزیز

در رکاب کمترین شاگرد سگبان می رود