پیشت آب من کنون تیره به دستان می رود

آنچنان بی معنیی کارم به جان آورد و رفت

این سخن در یار بی معنی نه در جان می رود

گفتم از بی آبی چشم زمانه ست این مگر

دل کدامی سگ بود جایی که صد جان عزیز

در رکاب کمترین شاگرد سگبان می رود

در تماشاگاه زلفش از پی ترتیب حسن