منت خدای را که ز اقبال مجد دین

گر باورت همی شود و گر نمی شود

گویی چو زر شود همه کارت چو زر بود

کارت ز بی زریست که چون زر نمی شود

رویم از این سخن به عرق تر نمی شود

در هیچ مجلس نبود تا چو انوری

یک شاعر و دو سه توانگر نمی شود