رخنه رخنه شد از غمت جگرم

عمر بی تو به سر چگونه برم

که همی بی تو روز و شب شمرم

خونها از دو دیده پالودم

تو ز شادی و خرمی برخور

که من از تو بجز جگر نخورم

مگر این بود بخششم ز فلک