تو ز شادی و خرمی برخور

که همی بی تو روز و شب شمرم

خونها از دو دیده پالودم

رخنه رخنه شد از غمت جگرم

که من از تو بجز جگر نخورم

مگر این بود بخششم ز فلک

که ز دست غم تو جان نبرم