مگر این بود بخششم ز فلک

رخنه رخنه شد از غمت جگرم

تو ز شادی و خرمی برخور

که من از تو بجز جگر نخورم

که ز دست غم تو جان نبرم

چند برتافتم ز کوی تو روی

با قضا برنیامد آن حذرم