من ز سودای تو بر سر می زنم

واتش اندر خرمن من می زنی

پرده شب را بدین دوری چرا

بر فراز روز روشن می زنی

تو نشسته فارغ و تن می زنی

ای ببردستی بطراری ز من

من ندانستم که این فن می زنی