نی دست آن نداری هین زود می چه پایی

گویی بدان میارم کز بد بتر کنم من

من زین سخن نه لنگم تو با که در کجایی

نه برگ این ندارم هان خیر می چگویی

گر انوری نباشد کم گیر تیره روزی

تو کار خویش می کن ای جان و روشنایی