گر انوری نباشد کم گیر تیره روزی

من زین سخن نه لنگم تو با که در کجایی

نه برگ این ندارم هان خیر می چگویی

نی دست آن نداری هین زود می چه پایی

تو کار خویش می کن ای جان و روشنایی