دادی تو به ما نشان بلا را

بردی دل و عشوه دادی ای جان

پاداش جفا بود وفا را

ما عافیتی گرفته بودیم

آن روز که گنج حسن کردی

این کنج وثاق بی نوا را

گفتم که کنون ز درگه دل