گر ابر سر تیغ تو بر کوه ببارد

هم کاسه کجا دید فنای عطشان را

آن را که تب لرزه حرب تو بگیرد

عیسی نتند بر تن او تار توان را

آبستنی نار دهد مادر کان را

در خون دل لعل که فاسد نشود هیچ

قهر تو گره وار ببندد خفقان را