در خون دل لعل که فاسد نشود هیچ

عیسی نتند بر تن او تار توان را

گر ابر سر تیغ تو بر کوه ببارد

آبستنی نار دهد مادر کان را

قهر تو گره وار ببندد خفقان را

از ناصیه کاه ربا گرچه طبیعیست

سعی تو فرو شوید رنگ یرقان را