در حال رضا روح فزاینده بدن را

مقصود عیان گشت وجود حیوان را

صدری که بجز فتوی مفتی نفاذش

در ملک معین نکند آیت و شان را

در وقت سخط پای گشاینده روان را

آن خواجه که بس دیر نه تدبیر صوابش

در بندگی شاه کشد قیصر و خان را