که امن و سلوت می خواند من و سلوی را

به بارگاه تو دایم به یک شکم زاید

زمانه صوت سوال و صدای آری را

وجود بی کف تو ننگ عیش بود چنان

وجود جود تو رایج فتاد اگرنه وجود

به نیمه باز قضا می فروخت اجری را

زهی روایح جودت ز راه استعداد