گر همه صد بدره زر بودیت و صد رزمه ثیاب

کوس رعد ورایت برقش همه بگذاشتم

یک سوالم را جوابی ده نه جنگ و نه عتاب

جلوه احسان خود در عمر کردستی تو نه

قطره باران از او بر روی آبی کی چکید

کو کلاهی بر سرش ننهاد حالی از حباب

خود خراب آباد گیتی نیست جای تو ولیک