از فلک در بندگی تو سپر هم نفکنم

در کف غم چون تذروی مانده در پای عقاب

خود کرم باشد که چشمی کز جهان روشن به تست

هرشبی پر باشد از خون و تهی باشد ز خواب

گر به خون من کند تیغ حوادث را خضاب

نیست در علمم که جز تو کس خداوندم بود

هست بر علمم گوا من عنده ام الکتاب