دست عدلت گر بخواهد آشیان داند نهاد

در هر آن عزمی که تو نوک قلم کردی خضاب

کشته قهر ترا تقدیر ننماید نشور

چشمه فضل ترا ایام ننماید سراب

کبک را در مخلب شاهین و منقار عقاب

در جهان مصلحت با احتساب عدل تو

قوت مستی همی بیرون توان کرد از شراب