آسمان دگری زانکه به همت جنبی

چرخ را گنج تمنا و مجال طلبست

غرض از کون تو بودی که ز پروردن نخل

گرچه از خار گذر نیست غرض هم رطبست

جنبش چرخ نه از شهوت و نه از غضبست

مه به نعل سم اسب تو تشبه می کرد

خاک فریاد برآورد که ترک ادبست