مه به نعل سم اسب تو تشبه می کرد

گرچه از خار گذر نیست غرض هم رطبست

آسمان دگری زانکه به همت جنبی

جنبش چرخ نه از شهوت و نه از غضبست

خاک فریاد برآورد که ترک ادبست

گرد جیش تو بشد بر همه اعضاش نشست

تاکه اجرب شد وانک همه سالش جربست