هرلحظه که بر غرفه سمع و بصر آمد

جانم که درو نقش هوای تو گرفتست

پاینده تر از نقش حجر بر حجر آمد

اقبال ز توقیع تو نقشی بنمودش

از تو نگزیرد که تو در قالب عالم

جانی و یقین است که جان ناگزر آمد

تا در مثل آرند که اندر سفر عمر