کس را ز سرکشان زمانه نگاه کن

آوازه درفکند که جاری زبان رسید

نی نی به سوی صدر هم از لفظ روزگار

آمد ندا که بار دگر قلتبان رسید

تا خام قلتبان تر از این مدح خوان رسید

این است و بس که از قبل بخت نیست شد

از باده محبت تو سرگران رسید