دل گرم کرده ای ز تف عشق من به سست

یا در شراب خفته ای از شام تا سحر

تو سر به نای و نوش فرو برده ای و من

خاموش و سرفکنده که هین بوک و هان مگر

سردی مکن که گرم کنی همچو دل جگر

باری ز باده خوردن و عشرت چو چاره نیست

در خدمت بساط خداوند خواجه خور