نوحه زار همی کردم و می گفتم وای

گفت یک بدره زر فکر کن و ریش مخار

دلم از جا بشد ناگه و بخروشیدم

جامه بدریدم و اشک از مژگان کرد نثار

اینت بی سیمی و با سیم همی آید یار

دلش از زاری و از نوحه من باز بسوخت

به نوازش بگشاد آن دو لب شکربار