دلش از زاری و از نوحه من باز بسوخت

جامه بدریدم و اشک از مژگان کرد نثار

نوحه زار همی کردم و می گفتم وای

اینت بی سیمی و با سیم همی آید یار

به نوازش بگشاد آن دو لب شکربار

گفت مخروش ترا راه نمایم که چه کن

رو بر خواجه خود شعر برو سیم بیار