به کمال الدین باری ننویسی زنهار

وقت آنست که خواهی ز کرم کلک و دوات

بدری پاره کاغذ ز کنار طومار

بر هر آن کس که براتم بنویسی شاید

زانکه آن ظالم بی رحم یکی حبه نداد

زان زر و جامه و کرباس و کتان من پار

آن کمالی که چو نقصان من آمد در پیش