بدری پاره کاغذ ز کنار طومار

بندگانند فراوان ز تو با نعمت و ناز

بنده را نیز چه باشد هم از ایشان انگار

وقت آنست که خواهی ز کرم کلک و دوات

بر هر آن کس که براتم بنویسی شاید

به کمال الدین باری ننویسی زنهار

زانکه آن ظالم بی رحم یکی حبه نداد