وقت آنست که خواهی ز کرم کلک و دوات

نقدتر از همه حالی فرجی و دستار

بندگانند فراوان ز تو با نعمت و ناز

بنده را نیز چه باشد هم از ایشان انگار

بدری پاره کاغذ ز کنار طومار

بر هر آن کس که براتم بنویسی شاید

به کمال الدین باری ننویسی زنهار