از دست غیب نیک جدا کرد روزگار

این آیتی که زبده آیات صنع اوست

در شان ملک خوب ادا کرد روزگار

وین گوهری که واسطه عقد دهر اوست

گنج قدر ز مایه تهی کرد آسمان

تا خاک را به برگ و نوا کرد روزگار

سوی تو ای رضای تو سرچشمه حیات