گنج قدر ز مایه تهی کرد آسمان

در شان ملک خوب ادا کرد روزگار

وین گوهری که واسطه عقد دهر اوست

از دست غیب نیک جدا کرد روزگار

تا خاک را به برگ و نوا کرد روزگار

سوی تو ای رضای تو سرچشمه حیات

دایم نظر به عین رضا کرد روزگار