تا خاک را به برگ و نوا کرد روزگار

وین گوهری که واسطه عقد دهر اوست

از دست غیب نیک جدا کرد روزگار

گنج قدر ز مایه تهی کرد آسمان

سوی تو ای رضای تو سرچشمه حیات

دایم نظر به عین رضا کرد روزگار

آنجا که حکم چرخ و نفاذ تو جمع شد