جم دولتی که در نفسی کلبه مرا

در دست خصم نیزه عصا کرد روزگار

ای خسروی که فضله ای از خشم و خلق تست

آن مایه کاصل خوف و رجا کرد روزگار

از نعمت تو عرش سبا کرد روزگار

با من تو کردی آنچه سخا خواندش خرد

وان دیگران دغا نه سخا کرد روزگار