وان دیگران دغا نه سخا کرد روزگار

جم دولتی که در نفسی کلبه مرا

از نعمت تو عرش سبا کرد روزگار

با من تو کردی آنچه سخا خواندش خرد

در خدمت تو عذر همی خواهدم کنون

زین پیش با من از چه جفا کرد روزگار

ای پایه کمال تو جایی که از علو