با من تو کردی آنچه سخا خواندش خرد

آن مایه کاصل خوف و رجا کرد روزگار

جم دولتی که در نفسی کلبه مرا

از نعمت تو عرش سبا کرد روزگار

وان دیگران دغا نه سخا کرد روزگار

در خدمت تو عذر همی خواهدم کنون

زین پیش با من از چه جفا کرد روزگار