داشتی چون گل دورو اثر خوف و خجل

گاه با ضربت رمحی ز سماک رامح

گاه با نکبت عزلی ز سماک اعزل

رویش از غصه ایام بر دشمن و دوست

گوش کاره شود از قصه او لاتسمع

هوش واله شود از غصه او لاتسال

بخت بیدار تو بود آنکه برانگیخت چنین