هوش واله شود از غصه او لاتسال

رویش از غصه ایام بر دشمن و دوست

داشتی چون گل دورو اثر خوف و خجل

گوش کاره شود از قصه او لاتسمع

بخت بیدار تو بود آنکه برانگیخت چنین

دولت خفته او را ز چنان خواب کسل

لله الحمد که تا حشر نمی باید بست