در قطار تعبش نیز نه ناقه نه جمل

بخت بیدار تو بود آنکه برانگیخت چنین

دولت خفته او را ز چنان خواب کسل

لله الحمد که تا حشر نمی باید بست

شد ز فر تو همه مغز چو تجویف دماغ

گرچه دی بود همه پوست چو ترکیب بصل

تا محل همه چیز از شرف او خیزد