آخر وفای بندگی چون تویی از این دم

عزمی بکرده ام که ز دل بنده تو باشم

عزمی چگونه عزمی عزمی چنان مصمم

کز بندگیت کم نکنم تا که کم نگردم

زین پس مباد چشمم بی طلعت تو روشن

زین پس مباد عیشم بی خدمت تو خرم

همواره تا که دارد مشاطگی نیسان