وز شکوه تو نان حادثه خام

دور او آنگه آسمان را حکم

آسمان باری از کجا و کدام

ای ز پاس تو تیره آب ستم

تیغ باس تو تا کشیده شدست

حادثه خنجرست و حبس نیام

چون جلای خدای جای تو خاص