کز علو پایه وصفت می نگنجد در کلام

تا چه کردستند بحر و کان به جای دست او

این چنین کو می کشد زین هر دو مسکین انتقام

صاحبا صدرا خداوندا چه خوانم در ندات

می نیارم از ره فکرت رسیدن در تو وای

چون توان بر آسمان آخر شدن از راه بام

خسرو صاحب قران طوطی که از انصاف تو