خورشید غم ز چشمه دل سر برآورد

پر خون دل شود ز ره دیده ساغرم

از کحل شب چو دیده ناهید شب گمار

روشن شود چو اختر طبع منورم

تا کان لعل گردد بالین و بسترم

حالم مخالف آمد از آن در جهان عمر

درویشم از نشاط و زانده توانگرم