از کحل شب چو دیده ناهید شب گمار

جز خون دل ز دست زمانه نمی خورم

زیرا که تا برآرم از اندیشه یک نفس

پر خون دل شود ز ره دیده ساغرم

روشن شود چو اختر طبع منورم

خورشید غم ز چشمه دل سر برآورد

تا کان لعل گردد بالین و بسترم