زیرا که تا برآرم از اندیشه یک نفس

بی بر بود نهال امیدی که پرورم

در بزمگاه محنت گیتی به جام عمر

جز خون دل ز دست زمانه نمی خورم

پر خون دل شود ز ره دیده ساغرم

از کحل شب چو دیده ناهید شب گمار

روشن شود چو اختر طبع منورم