بی بر بود نهال امیدی که پرورم

کردم نظر به فکر در احکام نه فلک

جز نو عروس غم نشد از عمر همسرم

هستم یقین که در چمن باغ روزگار

در بزمگاه محنت گیتی به جام عمر

جز خون دل ز دست زمانه نمی خورم

زیرا که تا برآرم از اندیشه یک نفس