جز نو عروس غم نشد از عمر همسرم

پیموده گشت عمر به پیمانه نفس

گویی به کام دل نفسی کی برآورم

کردم نظر به فکر در احکام نه فلک

هستم یقین که در چمن باغ روزگار

بی بر بود نهال امیدی که پرورم

در بزمگاه محنت گیتی به جام عمر