در بزمگاه محنت گیتی به جام عمر

جز نو عروس غم نشد از عمر همسرم

هستم یقین که در چمن باغ روزگار

بی بر بود نهال امیدی که پرورم

جز خون دل ز دست زمانه نمی خورم

زیرا که تا برآرم از اندیشه یک نفس

پر خون دل شود ز ره دیده ساغرم